بهرحال اینکه در تمام دنیا معضلات عدیده در تعاملات اجتماعی هی همینجوری موج میزنه، شکی نیست.

میگم یعنی اینکه ما نمیتونیم در ایران پهناور، یه خطه پیدا کنیم که توش اگه به یه آقا بگی "خیلی لطف کردین" یا مثلا قیافه شاه آرتور به خودت

نگیری جاش یه لبخند آدمیزادی بزنی و یه جمله رو بیان کنی، یا مثلا تو تلگرام با در نظر گرفتن تدابیر شدید امنیتی-گفتاری، از هیچ استیکری

استفاده نکنی و فقط بنویسی "سلام، وقتتون بخیر. آقای فلانی گفتن اگه امکانش هست فلان مطلب رو ارسال کنید، ممنون" و غیره، یهو زارت

نذاره تو کاسه‌ت و بصورت پیش‌فرض تورو سینه چاک و عاشق سر به بیابون گذاشته‌ش تصور نکنه، اصلا جای نگرانی نداره!

کلا هروقت نگران شدین، یاد افغانستان بیفتین که مثلا دختراش نمیتونن با فراغ بال درس بخونن. کلا همین دور و ور ایرانو هی مجسم کنین، بعد

ببینین تو چه بهشتی ساکنیم.

چه ایراد داره؟

فوقش مثلا یه مدت هی آره و اینا...

آره.

اینجوریا خلاصه.



پ.ن: تازه اینجا که کامنتم واسه یکی میذاری، خودش که هیچی، اطرافیانش پیدا میشن که خود اونا دو دسته‌ن، یه دسته میخوان وصلت کنن!

یه دسته فکر میکنن وصلی، میخوان فصلت کنن!

ما خیلی باحالیم

دو نقطه رامبد جوان